Strona główna
Dokumentacja szkolna
Dyrekcja
Nauczyciele
Po lekcjach
Uczniowie
Informacje dla rodziców
Świetlica
Biblioteka
Gazetka szkolna
Kontakty międzynarodowe
Kontakt
Historia szkoły
Wyszukiwarka
Szukaj z Google



 
ZARYS DZIEJÓW SZKOŁY PODSTAWOWEJ NR 1 W GOSTYNINIE

    W okresie międzywojennym, w latach dwudziestych i częściowo trzydziestych szkoła mieściła się w dwóch starych murowanych, jednopiętrowych budynkach równolegle do siebie położonych, w których podczas I wojny światowej mieściły się koszary wojskowe.

    Kierownikiem tej szkoły był w tym czasie Wincenty Lachiewicz, a następnie młody polonista Wacław Ciećwierz. Pierwszymi nauczycielami w szkole byli m.in.: Zygmunt Ejsmond, Władysław Szpaderski, Józef Ozdowski, Kazimierz Jankowski, Irena Ciećwierz, Regina Godel oraz Sabina Adamska.

    Szkoła posiadała w tym czasie dużą salę gimnastyczną z estradą przystosowaną do występów artystycznych. Chór na trzy głosy prowadził Władysław Szpaderski, który równocześnie był nauczycielem zajęć praktycznych. Pracownie do tych zajęć były wyposażone w narzędzia stolarskie oraz przyrządy introligatorskie. Zajęcia praktyczne dla dziewcząt prowadziła Regina Godel, organizując często wystawy dziewczęcych prac ręcznych takich jak hafty, wykroje, wycinanki, itp.

    Szkoła posiadała również gabinet fizyczny dobrze zaopatrzony w niezbędne pomoce naukowe. Dysponowała także dużym boiskiem szkolnym przystosowanym do ćwiczeń gimnastycznych i gier zespołowych. Zajęcia te prowadził Aleksander Smoleński, organizując corocznie na zakończenie roku szkolnego dla miejscowego środowiska ciekawe pokazy gimnastyczne.

    Część boiska szkolnego przeznaczona była na ogród przyszkolny, w którym rosły różne drzewa i krzewy owocowe, warzywa i kwiaty. Nad pracą dzieci w ogrodzie czuwał Józef Ozdowski.

    Od 1933 roku dzieci korzystały ze świetlicy bogato wyposażonej i mieszczącej się przy Placu Wolności poza terenem szkoły. Świetlica mieściła się w siedzibie Starostwa na parterze. Zajęcia świetlicowe odbywały się w godzinach popołudniowych ponieważ lekcje kończyły się z reguły o godzinie 14.00. Dzieci, podzielone w zależności od zainteresowań na grupy, odbywały zajęcia w oddzielnych salach. Świetlicą kierowała Władysława Flaczyńska i Janina Grabowska. Codzienne dyżury pełnili kolejno nauczyciele szkoły. Zajęcia świetlicowe cieszyły się wielką popularnością wśród dzieci, o czym świadczyła duża frekwencja. Program zajęć świetlicowych dla dzieci młodszych był inny niż dla starszych. Te ostatnie uczestniczyły w zajęciach artystycznych, towarzysko – rozrywkowych, rekreacyjnych, a także  przyrodniczo – geograficznych.

    Szkoła prowadziła także w tym okresie ciekawe życie artystyczne, czego wyrazem były często urządzane liczne imprezy okolicznościowe, występy estradowe, a także adaptacje utworów scenicznych.

    W 1927 roku nastąpił podział szkoły na nr 1, którą kierował Wacław Ciećwierz oraz szkołę nr 2 pod kierownictwem Ireny Ciećwierz. Obydwie szkoły zgodnie ze sobą współpracowały. Każda z nich znajdowała się w innym budynku.

    W 1935 roku przeniesiono szkołę nr 1 do nowo wybudowanego gmachu, w którym pozostaje do chwili obecnej. Wiele starań do budowy tej szkoły dołożył jej kierownik – Wacław Ciećwierz. Do wybuch II wojny światowej szkoła zajmowała tylko jedno skrzydło budynku. Drugie wykończono i przeznaczono do użytku szkolnego po wyzwoleniu w 1945 roku.

    W nowym budynku szkoły znajdowała się pięknie urządzona świetlica szkolna, do której uczęszczały dzieci rodziców pracujących. W piwnicach, obok szatni znajdowały się urządzenia sanitarne z prysznicami, które jednak zlikwidowano w związku z powiększeniem szatni. W tym czasie na terenie szkoły istniały tylko dwie klaso – pracownie: fizyczna i biologiczna oraz dwie sale do zajęć praktycznych. Znajdował się tam również gabinet lekarski oraz dobrze wyposażona biblioteka.

    W czasie kampanii wrześniowej 1939 roku szkoła służyła jako szpital, w którym lokowano rannych żołnierzy. Na parterze i w sali gimnastycznej leżeli ranni i konający żołnierze polscy. Z chwilą zbliżania się wojsk niemieckich do Gostynina rannych przeniesiono ze szkoły do szpitala powiatowego. Podczas walk wrześniowych zginął nauczyciel tej szkoły – por. Jan Ślązak.

    Natychmiast po wkroczeniu do miasta i objęciu władzy hitlerowcy rozpoczęli systematyczne niszczenie polskiej kultury. Cały majątek szkoły został zarekwirowany za wyjątkiem gabinetu fizycznego, którego wyposażenie zatrzymano dla powstałej kilka miesięcy później szkoły niemieckiej. Na boisku szkolnym hitlerowcy palili książki, portrety, obrazy, mapy i inne pomoce szkolne. Użyto do tej pracy miejscowych Żydów prześladując ich przy tym w bestialski sposób. W płonącym na boisku ognisku ginął dorobek wieloletniej pracy nauczycieli i uczniów szkoły.      

    W pierwszych miesiącach okupacji hitlerowskiej władze niemieckie zezwoliły na rozpoczęcie zajęć szkolnych. Przygotowano gmach szkoły nr 1 do tego celu i przywrócono naukę dla dzieci polskich. W tym okresie kadra nauczycielska pracowała w dawnym składzie. Stan ten trwał jednak bardzo krótko. 10 listopada 1939 roku aresztowano kierownika szkoły Wacława Ciećwierza oraz nauczycieli: Józefa Ozdowskiego i Kazimierza Janowskiego, a także księdza prefekta – Stanisława Krystosika. Po kilku tygodniach więzienia, nocą, 2 grudnia 1939 roku rozstrzelano ich w Woli Łąckiej wraz z kilkudziesięcioma innymi mieszkańcami Gostynina i okolic. Zwłoki wrzucono do wspólnej mogiły, ukrywając  w tajemnicy miejsce zbrodni. Dopiero w maju 1945 roku nastąpiła ekshumacja zwłok. Ulicami  miasta ciągnęły dziesiątki trumien z prochami bestialsko pomordowanych na miejscowy cmentarz, gdzie złożono je w zbiorowej mogile. Wydarzeniom tym towarzyszyły tłumy mieszkańców miasta pogrążonych w  głębokiej żałobie.

    Obowiązki straconego kierownika szkoły przejął dotychczasowy nauczyciel języka niemieckiego – Adolf Shultz. Warunki pracy były bardzo trudne, pełne niepokoju o los szkoły, nauczycieli i dzieci. Ziemię Gostynińską wcielono do Rzeszy Niemieckiej pod nazwą „WARTHEGAU”, poddając jej mieszkańców procesowi germanizacji i zmuszając do niewolniczej pracy. 15 marca 1940 roku przerwano naukę i szkoła przestała istnieć. Dzieci polskie pozbawiono możliwości kształcenia, a polscy nauczyciele szkoły zmuszeni zostali do ukrywania się przed represjami. Części z nich udało się przedostać do Generalnej Guberni unikając tym samym aresztowania. W budynku szkoły stworzono punkt przejściowy dla osiedleńców niemieckich, tzw. „Wooliner und Baltischen Deutsche“, którym przydzielano gospodarstwa i przedsiębiorstwa po wysiedlonych Polakach i Żydach. W końcowym okresie okupacji budynek szkoły zamieniono na miejsce składu i „Soldatenheim”.

    Rok 1945 przyniósł wolność Polsce, a więc i Gostyninowi. Lata wojny i pięcioletniej okupacji odbiły się dotkliwie na międzywojennym dorobku oświaty gostynińskiej. Straty materialne w szkolnictwie polskim i instytucjach naukowych oszacowano na 60% stanu przedwojennego.

    Straty obejmowały zniszczone biblioteki, pomoce naukowe, wyposażenie szkół, zburzone lub spalone gmachy i laboratoria. Szczególnie dotkliwie dawał się odczuć fakt zniszczenia ponad 7600 budynków szkolnych. W bardzo wielu miastach i wsiach nie pozostało nawet śladu po zabudowaniach szkolnych. Całe szkolnictwo podstawowe dysponowało w 1945 roku 56448 izbami szkolnymi, spośród których wiele było wynajętych.

    Szczęśliwie budynek Szkoły Podstawowej nr 1 nie ucierpiał zbytnio w wyniku działań wojennych. Rozproszeni po kraju nauczyciele szkoły nr 1 zaczęli wracać do miejsca zamieszkania i swej pracy. Rozpoczęli energiczne działania celem uruchomienia i przystosowania do zajęć lekcyjnych budynku, którym niegdyś mieściła się szkoła. Byli to: Zygmunt Ejsmond, Anna Kowalow, Piotr Michalski, Leon Rewekant i Jan Różański. Zajęcia rozpoczęły się 10 lutego 1945 roku. Pierwszymi kierownikami szkoły byli: Anna Kowalow i Piotr Michalski. Liczba dzieci wynosiła w tym czasie 537. Szkoła liczyła 11 klas. Klasy I i II miały po trzy równoległe oddziały, III i IV po dwa a V jeden. Rozpiętość wieku uczniów była duża, ponieważ większość z nich nie uczyła się podczas okupacji. Nawet w klasie pierwszej były dzieci w wieku 14 lat. Dla starszej młodzieży zorganizowano kursy wieczorowe. Nauczyciele przez pierwsze miesiące 1945 roku pracowali bezinteresownie.

    Mimo wielkiego zapału ze strony nauczycieli i uczniów praca dawała nikłe efekty i sprawiała ogromne trudności. Klasy starsze w większości przypadków składały się  z powtórnych analfabetów. Pomimo tego w murach szkoły znowu rozbrzmiewała polska mowa i radosne głosy dzieci. Garnęły się one chętnie do nauki  mimo braku podręczników i pomocy naukowych. Uczniowie licznie zapisywali się do szkolnych organizacji, które pomagały im w pracy nad sobą oraz w odbudowie zrujnowanego kraju. Taką organizacją było Szkolne Koło Odbudowy Warszawy. Obok niego istniały także PCK, ZHP czy Spółdzielnia Uczniowska.

    Organizacja szkoły w roku szkolnym 1945/1946 opierała się na instrukcji wydanej przez władze oświatowe z dnia 16 lipca 1945 roku o organizacji nowego roku szkolnego. W myśl instrukcji wprowadzono klasy jednoroczne i jednakowy program nauczania, który obowiązywał wszystkie szkoły powszechne.

    Koniec roku szkolnego w szkole nr 1 nastąpił 3 lipca 1945 roku. Na ogólną ilość dzieci – 537 promowano do następnych klas 454, a 84 uczniów powtarzało naukę w tych samych klasach.

    W kolejnym roku szkolnym 1945/1946 utworzono siedem klas o normalnym toku nauki od I do VI, w tym dwie równoległe III i pięć klas o toku nauki przyśpieszonym. Wszystkich dzieci w szkole było 491, w tym 310 w klasach normalnych, a 181 w przyspieszonych. Do grona pedagogów szkoły dołączyli nowi nauczyciele: Maria Bronowska, Regina Godel, Irena Majewska, Kazimiera Makulińska, Janina Michalska, Zygmunt Sobociński i Władysław Szpaderski. Staraniem kierowników szkół gostynińskich, miejscowy Urząd Aprowizacyjny uruchomił stołówkę dla nauczycieli, która w części rozwiązywała bardzo trudną sytuację materialną tej grupy zawodowej. Podjęto także wówczas uchwałę o dokończeniu drugiego skrzydła gmachu szkolnego i przystosowaniu go do nauki.

    Warunki nauki były nadal trudne, ponieważ w jednym budynku mieściły się trzy szkoły: Szkoła Powszechna nr 1, Szkoła Powszechna nr 2 i Szkoła Wieczorowa dla Dorosłych. Zajęcia trwały od 7.30 do 14.00 przy skróconych do 5 minut przerwach międzylekcyjnych. Od 14.00 do 18.30 pracę rozpoczynała druga szkoła przy comiesięcznych zamianach. Po godzinie 18.30 rozpoczynała pracę szkoła wieczorowa.

    Ciasnota lokalowa, skrócone przerwy oraz zmianowość czasu pracy szkół wprowadzały chaos, co źle wpływało na pracę dydaktyczną i wychowawczą. Brak podręczników i pomocy naukowych powodował nadmierną ilość ocen niedostatecznych. Dało się to zauważyć szczególnie w klasach przyspieszonych. Bardzo trudne warunki materialne zmuszały nauczycieli do podejmowania dodatkowej pracy w szkole wieczorowej co powodowało przemęczenie i wpływało na mniej efektywne wyniki pracy pedagogicznej. Przy szkole działał Komitet Rodzicielski, który pomagał najbiedniejszym dzieciom organizując dla nich dożywianie.

    W latach 1946 – 1947 zespół pedagogiczny szkoły powiększył się o nowych nauczycieli: Annę Ciećwierz, Agnieszkę Kostrzewę, Ryszarda Popowicza, Rajmunda Smoleńskiego i Stefanię Zaborowską. Liczba uczniów wzrosła do 627. Szkoła zakupiła nowe pomoce naukowe dla bloku przyrodniczo fizycznego.

    W roku szkolnym 1948 – 1949 gmach szkolny otrzymał centralne ogrzewanie. Salę gimnastyczną wyposażono w sprzęt do ćwiczeń fizycznych, a boisko przystosowano do pełnego zakresu wychowania fizycznego. Poza tym urządzono salę do nauki fizyki i śpiewu. Rozbudowano bibliotekę i wydzielono pomieszczenia dla Spółdzielni Uczniowskiej, PCK i ZHP. Zakupiono 8 tablic, 14 ławek, aparat radiowy oraz liczne pomoce do nauki fizyki i chemii. Biblioteka powiększyła się o 252 tomy. Prowadzono całoroczne dożywianie dzieci, z czego korzystało 98 uczniów. W pracy z młodzieżą duży nacisk położono na stronę wychowawczą w myśl obowiązujących programów. Organizowano liczne wieczornice i akademie okolicznościowe.

    W 1963 roku na mocy „Ustawy z dnia 15 lipca 1961 roku o rozwoju systemu oświaty i wychowania” wprowadzono 8 – klasową szkołę podstawową, czyniąc z niej organizacyjną i programowa podstawę całego systemu kształcenia i wychowania.

    W tym okresie w szkole nr 1 bardzo ważną rolę zaczął odgrywać Samorząd Uczniowski. Na nim spoczywał ciężar organizowania życia oraz pracy w szkole i w poszczególnych klasach. Czuwał nad całokształtem działalności poszczególnych organizacji szkolnych, kół zainteresowań i zespołów uczniowskich. Do zadań Samorządu Uczniowskiego należała także pomoc w pracy świetlicy szkolnej oraz dbałość o ład i porządek na terenie szkoły i wokół niej. Istniały trzy sekcje: naukowa, dekoracyjna i porządkowa. Opiekunami samorządu w tym okresie byli: Halina Tatarczan, Tadeusz Lewandowski, Izydor Ozdowski i Tadeusz Sudziarski. Do głównych zadań Samorządu Uczniowskiego należało także organizowanie zespołów samokształceniowych i wychowawczych zajmujących się działalnością w ramach organizacji szkolnych.

    Lata 70 – te i pierwsza połowa 80 – tych to okres zmian programów nauczania 8 – klasowej szkoły podstawowej. Głównym celem było odciążenie ucznia od pracy domowej oraz położenie nacisku na kształcenie dyspozycji poznawczych i emocjonalnych. Szczególną uwagę zwracano na te przedmioty, w których dokonano zmian w liczbie godzin nauczania, a więc język polski, wychowanie plastyczne i wychowanie techniczne w klasach       I – IV i język polski oraz wychowanie techniczne i muzyczno – plastyczne w klasach V – VIII.

    Na terenie szkoły w tym okresie zaczęły powstawać klaso – pracownie przedmiotowe. Celem podniesienia poziomu zawodowego kadry pedagogicznej zachęcano nauczycieli do studiów na WSN i WSP. Organizowano liczne kursy przedmiotowe. Aby podnieść poziom nauczania wprowadzono metodę problemową Fleminga, polegającą na pracy w grupach. Zaczęto stosować na szeroką skalę środki audiowizualne w procesie nauczania. Istniała stała konsultacja pomiędzy nauczycielami poszczególnych przedmiotów. Zaistniały w tym czasie także na terenie szkoły ogniska przedszkolne. Szkoła została zaopatrzona w różnorodne pomoce naukowe – od diaskopów, rzutników i przeźroczy po sprzęt sportowy i instrumenty muzyczne.

    W latach 70 – tych Szkoła Podstawowa nr 1 staje się bazą mającą za zadanie organizację konferencji przedmiotowo – metodycznych dla nauczycieli z Gostynina i okolic przy współpracy Rejonowej Rady Postępu Pedagogicznego.

    W roku szkolnym 1973 – 1974 nadano szkole imię gen. Karola Świerczewskiego – Waltera. Z racji XXX – lecia PRL urządzono pokazy sportowo – artystyczne na stadionie miejskim, liczne wystawy na terenie szkoły oraz wycieczki turystyczno – krajoznawcze do miejsc związanych z narodzinami PRL.

    W ramach samooceny wprowadzono cotygodniowe poniedziałkowe apele dla klas IV – VIII. Zwracano szczególną uwagę w pracy wychowawczej na kształtowanie właściwych postaw uczniów: poszanowanie mienia i ochrony „zielonego otoczenia szkoły”. W ramach godzin wychowawczych i w pracy bieżącej stosowano zasadę „wychowania przez pracę dla pracy” m.in. przez udział w jesiennych wykopkach.

    Ważnym elementem pracy wychowawczej było ustanowienie Kodeksu Ucznia. Uczniowie byli wdrażani do samorządności poprzez prowadzenie apeli szkolnych, dyżurów porządkowych i organizacji imprez okolicznościowych. Wprowadzono zeszyty obserwacyjne ucznia. Zaczęto realizować zasadę szkoły otwartej, polegającej na współpracy z rodzicami, organizacjami społecznymi, środowiskiem zamiejscowym uczniów oraz zakładami pracy. Podjęto szeroką pedagogizację rodziców. Kładziono duży nacisk na współpracę szkoły z Poradnią Wychowawczo – Zawodową. Młodzież klas VII i VIII przygotowywano do trafnego wyboru szkoły średniej związanego z przyszłym zawodem. Szkoła nawiązała również współpracę z MO i Sądem Rejonowym.

    Na przełomie lat 70 – tych i 80 – tych 60% nauczycieli szkoły posiadało wykształcenie wyższe. Pozostali uzupełniali swe wykształcenie na studiach zaocznych i podyplomowych. Budynek szkoły i klaso – pracownie podlegały stałej modernizacji. Powstał kącik zawodoznawczy, informujący uczniów o ciekawych i potrzebnych zawodach. Korytarze szkolne zostały zradiofonizowane. Wprowadzono jako obowiązkową gimnastykę śródlekcyjną. O pozycji i znaczeniu szkoły w środowisku lokalnym świadczą opinie władz miejskich: „Na was można liczyć, na szkole nr 1 nie można się zawieść”.

    W związku z wprowadzonym 13 grudnia 1981 roku stanem wojennym została wzmożona dyscyplina pracy nauczycieli i uczniów. Wstrzymane zostały organizacje imprez środowiskowych i rejonowych. W tym okresie w szkole uczyło się ponad 1030 uczniów.

    W drugiej połowie lat 80 –tych w szkole było 38 oddziałów i 1100 uczniów, z którymi pracowało 51 nauczycieli. W tym czasie przeszła na pięciodniowy tydzień pracy, a sobota była przeznaczona na działalność kół zainteresowań. Wprowadzono zeszyty wychowawcze, odwiedzanie domów rodzinnych uczniów oraz częste, cotygodniowe spotkania wychowawców klas z rodzicami. Szkoła w tym czasie organizowała dla uczniów liczne wycieczki krajoznawcze, rowerowe, rajdy piesze oraz wyjazdy do teatrów i opery.

    W pracy dydaktyczno wychowawczej wprowadzono indywidualizację nauczania w zależności od zdolności uczniów oraz stworzono tzw. „klasy specjalnej troski” dla uczniów słabych i z problemami wychowawczymi . Została przeprowadzona  ankieta na temat „ Jaki powinien być nauczyciel ?” , której celem było poprawienie wizerunku rady pedagogicznej poprzez wyjście do wyobrażeń uczniów. Uczniów obowiązywał strój szkolny i tarcze.

    W 1985 roku, w Dniu Nauczyciela odbyła się szczególna uroczystość poświęcona 50 – leciu pracy koleżanki Anny Ciećwierz odznaczonej Medalem Edukacji Narodowej. Częścią uroczystości był wywiad odtworzony z taśmy magnetofonowej, którego pani Ciećwierz udzieliła Polskiemu Radiu.

    Kolejny etap pracy szkoły to lata 90 – te. Na początku tego okresu szkoła posiadała 41 oddziałów, w których uczyło się ponad 1300 uczniów. Ze względu na trudne warunki lokalowe, lekcje odbywały się na dwie zmiany; od 8.00 do 18.10. W roku szkolnym 1990/1991 do szkoły wprowadzono naukę religii. Uczniowie, którzy nie korzystali z lekcji religii mieli w tym czasie zajęcia w bibliotece lub na świetlicy. Decyzją Rady Pedagogicznej wprowadzono tytułem eksperymentu zgodnie z zaleceniami Ministerstwa Edukacji Narodowej nowe oceny z zachowania od wzorowego do nagannego oraz nowe oceny za wiedzę i umiejętności, od celującej (6) do niedostatecznej (1). Ważną rolę pełniła ocena mierna (2), która stwarzała szansę promocji dla uczniów słabych. W tym samym roku szkolnym na wniosek Rady Pedagogicznej szkoła rezygnuje z imienia gen. K. Świerczewskiego - Waltera i powraca do nazwy Szkoła Podstawowa nr 1.

    Bardzo ważną datą w historii szkoły był niewątpliwie rok szkolny 1996/1997. Szkoła obchodziła w tym czasie 60 – tą rocznicę swej działalności. Uroczystości jubileuszowe połączone zostały z nadaniem szkole nowego imienia – Armii Krajowej – wraz z przekazaniem jej nowego sztandaru ufundowanego przez małżeństwo – Państwa Teresę i Zdzisława Knobel – żołnierzy Armii Krajowej. Program obchodów tego uroczystego dnia przygotowano bardzo pieczołowicie. Było to udziałem Dyrekcji Szkoły, Samorządu Szkolnego oraz Komitetu Rodzicielskiego. Wszystko zostało dopracowane na miarę znaczenia dla szkoły tego dnia (9 listopada 1996).

    W roku 1999 w związku z przeprowadzoną przez Ministerstwo Oświaty reformą oświatową, Szkoła Podstawowa nr 1 została na mocy Uchwały Rady Miejskiej w Gostyninie przekształcona w sześcioletnią, jedną z dwóch szkół podstawowych na terenie miasta. Realizację programu sześcioletniej szkoły podstawowej rozpoczęto w roku szkolnym 1999/2000.

    Od 2001 roku dyrektorem jest pani p. Edyta Mikulska, a wicedyrektorzy to p. Anna Wasilewska i p. Edwin Ciesielski, który w 2003 roku przechodzi na emeryturę i wicedyrektorem zostaje p. Renata Jędrzejewska.

    W roku szkolnym 2002/2003 szkoła brała udział w akcji "Szkoła z klasą" (I edycja) organizowanej przez "Gazetę Wyborczą" oraz Fundację Centrum Edukacji Obywatelskiej pod patronatem Prezydenta Rzeczpospolitej Polskiej Aleksandra Kwaśniewskiego i otrzymała zaszczytny tytuł i certyfikat "Szkoły z klasą".

    Systematycznie wzbogacana jest baza szkoły. w roku 2002 otrzymaliśmy nową pracownie internetową w ramach projektu Prezydenta RP "Internet w szkole".

    W czerwcu 2005 roku projekt "Dzieciaki z Ukrainy" uzyskał I nagrodę ogolnopolskiego konkursu "Nauczyciele Dzieciom" organizowanego przez Zespół Szkół w Otrębusach (nagroda to sprzęt TV dla szkoły).

    W chwili obecnej tj. roku szkolnym 2005/2006 szkoła liczy 922 uczniów w 34 oddziałach. Do dyspozycji posiada 26 sal lekcyjnych, 2 sale komputerowe ze stałym dostępem do Internetu, salę gimnastyczną, salę pingpongową, boiska, bibliotekę. W szkole zatrudnionych jest 59 nauczycieli. 
28 osób posiada kwalifikacje do nauczania dwóch i więcej przedmiotów. Niemal wszyscy ubiegają się o stopnie awansu zawodowego. Obecnie jest: nauczycieli dyplomowanych — 35; nauczycieli mianowanych — 17; nauczycieli kontraktowych — 7; nauczycieli stażystów — 2.